Trends & Ontwikkelingen

Wat begint als een idee om meer reuring in het centrum te brengen, groeit in Schijndel uit tot een bijzonder kunstproject met ambitie. Initiatiefnemer Geert Maas heeft kunstenaar Rein van Uden gevraagd voor een opvallende muurschildering die niet alleen het straatbeeld moet verrijken, maar ook mensen letterlijk in beweging moet brengen. “We willen dat mensen gaan dwalen door Schijndel,” vertelt Geert. 

Het project maakt onderdeel uit van Schijndel Uit de Kunst, een initiatief dat drie jaar geleden ontstond vanuit citymanagement. Kunst, cultuur en ontmoeting moesten dichter bij elkaar worden gebracht. Waar eerdere edities vooral zichtbaar waren in etalages en kleinere presentaties, wordt nu een volgende stap gezet: kunst in de openbare ruimte. In verschillende steegjes in het centrum moeten de komende jaren muurschilderingen verschijnen van professionele, lokale kunstenaars.

De Cultuurprijs Roosendaal 2025 werd donderdagavond uitgereikt in de afgeladen grote zaal van C-Cinema. De avond, georganiseerd door Stichting Cultuur Verbindt Roosendaal, had als doel de Roosendaalse cultuurscène in het zonnetje te zetten. „Roosendaal heeft het ons niet makkelijk gemaakt. De longlist is nog nooit zo lang geweest”, zo sprak De Kring-directeur en jurylid van de Cultuurprijs Jan-Hein Sloesen donderdagavond de zaal toe. Toch moesten de juryleden in alle drie de categorieën – Jongeren (tot 27 jaar), Verenigingen & Stichtingen en Professionele Makers – een shortlist van drie inzendingen afleveren. Dat terwijl er dit jaar meer dan 4000 inzendingen voor de Cultuurprijs werden aangedragen.

De cultuurprijzen werden uitgeriekt aan: Stichting SpotOn, een theatergroep voor en door jongeren. De leden van modelspoorvereniging Post B. En aan Raquel de la Fuente en Monique Raat. 

Kunsten '92 heeft een brief gestuurd aan de nieuwe minister van Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking Sjoerdsma met het verzoek om de middelen van het ministerie van Buitenlandse Zaken voor internationaal cultuurbeleid te herstellen naar het niveau van kabinet Rutte IV. Want als men investeert in ontwikkelingssamenwerking en het postennetwerk, kan het internationaal cultuurbeleid weer haar plek innemen op nationaal, Europees en internationaal niveau. Dit is ook van belang in voorbereiding op het Nederlands voorzitterschap van de Europese Unie in 2029.

Op de kunstbeurs Art Rotterdam worden buitenlandse verzamelaars met een speciaal vip-programma verleid naar Rotterdam te komen. De beurs profileert zich als plek waar jonge kunstenaars vroeg ontdekt kunnen worden, iets wat volgens veel bezoekers onderscheidend is ten opzichte van grote beurzen als Art Basel en Frieze Londen. 

Organisator Fons Hof benadrukt dat Nederland dankzij talentprogramma’s zoals de Rijksakademie veel internationale kunstenaars aantrekt. Hoewel cijfers ontbreken, ziet de Erasmus‑hoogleraar Filip Vermeylen dat deze focus internationale aantrekkingskracht heeft. Naast traditionele kenners wil de beurs ook nieuwe, jonge incidentele kopers bereiken. 

Met een recordaantal galeries uit binnen- en buitenland valt er dit jaar veel te zien op Art Rotterdam. De beurs biedt meerdere door curatoren samengestelde secties, een uitgebreid randprogramma, en breidt uit met de toevoeging van fotografiebeurs Unseen Photo. Dat de beurs groeit, is best opvallend. De internationale kunstmarkt herstelt zich na twee mindere jaren weliswaar voorzichtig, maar vooral het topsegment trekt aan; het middensegment en galeries hebben het lastig. En geopolitieke spanningen maken de markt minder voorspelbaar.

Maar ook in lastigere tijden blijven kunstbeurzen belangrijke plekken voor de zichtbaarheid en verkoop van kunst – een rol die Art Rotterdam benut. De beurs biedt een toegankelijke manier om in korte tijd een breed overzicht te krijgen van hedendaagse kunst en nieuw talent. Ook zonder iets te kopen is er veel te beleven.

In de culturele sector gaat veel aandacht uit naar programma’s, publiek en partners. Maar uiteindelijk zijn het de mensen die er werken die de basis vormen van alles wat een organisatie doet. Personeel bepaalt welke verhalen worden verteld en welke makers een podium krijgen, hoe publiek wordt ontvangen en of mensen zich welkom voelen. Ook beïnvloeden zij met wie wordt samengewerkt en wie toegang krijgt tot de organisatie.

De handreiking Divers talent werven en behouden in de culturele sector biedt een praktische routekaart voor culturele organisaties die aan de slag willen met diversiteit en inclusie binnen hun organisatie en sector. De handreiking helpt om aan de hand van de Code Diversiteit en Inclusie die vertaalslag te maken: van visie naar actie, met concrete stappen voor werving, selectie en het behoud van personeel. Zodat divers talent niet alleen binnenkomt, maar zich ook veilig voelt en kan blijven groeien binnen de organisatie.

Op 17 maart 2027 kiest Nederland voor de Provinciale Staten en indirect voor de Eerste Kamer. Verkiezingsprogramma’s worden geschreven, campagnes gaan van start en de stembus lonkt. Voor provincies is dit hét moment om hun culturele en creatieve hart te tonen. Want cultuur is een gezamenlijke verantwoordelijkheid van provincies, gemeenten en het rijk. Provincies zijn daarin onmisbaar: zij verbinden beleid, zorgen voor spreiding en maken samenwerking mogelijk. Investeren in cultuur loont!

Op 27 maart 2026 ontvingen alle politieke partijen in de provincies het gezamenlijke pamflet opgesteld door Kunsten '92namens de culturele en creatieve sector: investeren in cultuur is investeren in provincies. 

Duurzaamheid gaat niet alleen over techniek, energie of CO₂-reductie achter de schermen. Het gaat ook over verbeeldingskracht. Over het vermogen van kunst en cultuur om klimaatverandering invoelbaar, bespreekbaar en menselijk te maken. Precies dat laat Art for Climate zien: een initiatief van Julie’s Bicycle en People’s Palace Projects, ontwikkeld in aanloop naar COP30, waarbij kunstenaars in Brazilië via artistieke interventies en publieke betrokkenheid het gesprek over klimaat en klimaatrechtvaardigheid naar hun eigen gemeenschappen brengen.

Hoe houden we de langdurige zorg mensgericht én toegankelijk in een snel vergrijzende samenleving? De Toekomstverkenning Zorg en Cultuur laat zien dat inzet van kunst en cultuur in de zorg bijdraagt het voorkomen van een zorginfarct.

De druk op de langdurige zorg loopt op. De samenleving vergrijst, het aantal mensen met een chronische aandoening groeit en personeelstekorten zetten de zorg verder onder spanning. In dit krachtenveld verschijnt de Toekomstverkenning Zorg en Cultuur in de langdurige zorg en ondersteuning. Een verkenning die de ingezette beweging van zorg naar gezondheid ondersteunt en laat zien dat inzet van kunst in de (langdurige) zorg bijdraagt aan kwaliteit van bestaan.

In zijn proefschrift onderzoekt Aart van der Maas de werkwijze van wijkcultuurhuizen in Utrecht. Utrecht telt zes wijkcultuurhuizen die sinds de jaren 80 zijn ontstaan: ZIMIHC Wittevrouwen, ZIMIHC Zuilen, ZIMIHC Overvecht, Het Wilde Westen, De Vrijstaat en Cultuur19. Deze huizen maken deel uit van een culturele infrastructuur en faciliteren cultuurparticipatie. 

De centrale vraag van dit onderzoek is hoe wijkcultuurhuizen in Utrecht, vanuit het concept van 'cultureel gemeenzamen' en de bijbehorende ontwerpprincipes, kunnen bijdragen aan ‘inclusieve’ cultuurparticipatie in de stad Utrecht. Het doel van dit participatief actieonderzoek was niet alleen om de relatie tussen wijkcultuurhuizen, cultureel gemeenzamen en ‘inclusieve’ cultuurparticipatie te beschrijven, maar ook om een proces van verandering en leren op gang te brengen dat aansluit bij de behoeften van de betrokken professionals.

Het Noordbrabants Museum in Den Bosch én het Stedelijk Museum in Amsterdam wijden dit voorjaar een tentoonstelling aan het thema ‘mannelijkheid’. Wat levert dat op? Een gesprek met een curator, een kunstenaar en een groep mannelijke bezoekers over wat dat precies is, een man.

Steeds vaker klinkt er kritiek op de klassieke opera: die zou per definite seksistisch zijn, een bolwerk van femicide bovendien. Is dat terecht? En gaan er in de opera werkelijk meer vrouwen dood dan mannen? De Volkskrant stelde een lijst op van de zeventig bekendste en vaakst gespeelde opera’s, de kern van de canon dus. 43 opera’s uit die lijst komen uit de 19de eeuw. Ze zijn alle geschreven door mannen.

De krant turfde de sterfgevallen van substantiële personages. In dertig van de zeventig opera’s gaan er meer mannen dan vrouwen dood, in zestien opera’s ‘winnen’ de vrouwen. In twaalf gevallen is er sprake van gelijkspel. Tel je alle operadoden bij elkaar op, dan sterven er 81 mannen en 46 vrouwen. Vaker dan dat ze worden vermoord, maken vrouwelijke personages zelf een eind aan hun leven. De prangende vraag die blijft hangen: waarom wordt juist de opera zoveel vaker onder schot wordt genomen dan andere kunstvormen?

Een financiële tegenvaller voor drie Brabantse theaters: zij moeten van de Hoge Raad toch het hoge btw-tarief over pauzedrankjes met alcohol afdragen, een oordeel dat doorwerkt voor alle theaters in ons land. Pauzedrankjes zijn een aparte service die niet onder de primaire theaterbeleving valt en daarom los moet worden gezien, vindt de hoogste rechter. „Een gekunstelde uitspraak”, zegt Dick Molenaar van All Arts Belastingadviseurs. 

Het oordeel betekent dat theaters op jaarbasis enkele duizenden euro’s extra moeten afdragen aan de Belastingdienst. Een rondgang leert dat dit niet direct betekent dat de tickets duurder worden, „maar dit kost ons wel een paar duizend euro per jaar. Geld dat we liever aan iets anders besteden”, zegt Sander Knopper, directeur van Theater De Leest in Waalwijk.

Negen op de tien jongeren tussen de 12 en 15 jaar ging in 2025 ten minste één keer naar de bioscoop in 2025. Als het gaat om jongeren tussen de 16 en 23 was dat 85 procent. Dat is flink meer dan in de jaren ervoor (in 2024: resp. 78 en 77 procent). De cijfers komen uit de Bioscoopmonitor over 2025 van NVPI Film. 

In 2025 ging twee op de drie Nederlanders (66 procent) in elk geval eenmaal naar de bioscoop of filmtheater. Dat zijn er meer dan vorig jaar (63 procent). Ook gaven meer Nederlanders aan het filmtheater te bezoeken (16 procent ten opzichte van 14 procent in 2024). In bijna elke leeftijdsgroep gingen in 2025 méér mensen naar de bioscoop of filmtheater dan in 2024, met de meest opvallende groei in de groepen 12-15 jaar en 16-23 jaar. Nederlanders gingen wel minder vaak, gemiddeld 3,2 keer ten opzichte van 3,6 vorig jaar. 

Festival Circolo stond afgelopen jaren de tweede helft van oktober standaard op de evenementenagenda. De editie 2026 verhuist naar de maand september, in de hoop dat de weersomstandigheden dan gunstiger zijn. Een woordvoerder van het festival licht het besluit toe. “Het wisselvallige weer in de oktobermaand had vaak een directe impact op onze bezoekersaantallen. Dat maakte Circolo kwetsbaar. De organisatie van tien dagen festival in oktober stond daardoor steeds verder onder druk. We hebben een aantal edities met flinke regen gehad, dat had veel effect op de beleving en op het terrein. 

De organisatie denkt te kunnen profiteren van de nazomer waardoor er ook meer buitenvoorstellingen geprogrammeerd kunnen worden. “We hopen zo iedereen een betere festivalbeleving te kunnen geven.” 

Na een recente uitgebreide inspectie van het Oude Raadhuis weet heemkundekring Jan uten Houte het zeker: we moeten ervoor zorgen dat alle kunstobjecten en het cultuurhistorisch meubilair behouden blijven voor Etten-Leur. De gemeente zou het aan de heemkundekring moeten schenken, vindt het bestuur van de kring. Ze wil het opslaan in de kelder van het Oude Raadhuis, dat dan dienst kan doen als depot.

Maar het gebouw is vorig jaar voor een half miljoen euro verkocht aan De Nijs Vastgoed uit Hoogerheide. Dat bedrijf wil er samen met de Stichting Hart voor Wielersport en oud-wielrenner Rinie Wagtmans een Wielermuseum in vestigen. „We realiseren ons dat we in overleg moeten met de gemeente en de nieuwe eigenaar, en dat willen we ook graag”, zegt projectcoördinator Jos Buijs van de heemkundekring. „Maar we kunnen geen contact meer krijgen met de nieuwe eigenaar; ze reageren nergens op.” Vandaar dat heemkundekring Jan uten Houte een brandbrief aan de gemeente Etten-Leur heeft geschreven. „Voorkomen moet worden dat kunstobjecten in de restcontainer belanden wanneer ze zomaar worden achtergelaten bij een nieuwe commerciële partij.”

Robin Verleisdonk wordt per 1 juni de nieuwe directeur-bestuurder van Huis73 (bibliotheek en cultuurcentrum) in Den Bosch. Hij volgt Nan van Schendel op. Verleisdonk heeft bijna tien jaar ervaring in de bibliotheeksector en leidde de afgelopen zeven jaar Bibliotheek Helmond-Peel als directeur-bestuurder. Voor die functie werkte Robin bij de Bibliotheek Eindhoven aan bibliotheekinnovatie. Hij volgde een opleiding tot docent geschiedenis en een master in Kunst- en Cultuurwetenschappen.

durfinvesteerder KKR, die indirect eigenaar is van Nederlandse festivals als Zwarte Cross en de grootste uitgever van Nederland: VKB. Nu blijkt dat KKR ook de wapenhandel in Israël financiert, dreigen schrijvers op te stappen en zeggen bands als Hang Youth en Goldband hun optredens af. Wat willen die artiesten en schrijvers bereiken? En heeft een boycot zin? Esma Linnemann bespreekt het met cultuurredacteur Wilma de Rek, muziekjournalist Els de Grefte, protest-onderzoeker Maartje Janse en schrijver Daan Heerma van Voss.

Het mediagedrag van Nederlanders digitaliseert verder. Dat blijkt uit NMO Mediatrends 2025. Het rapport geeft inzicht in het bezit en gebruik van apparaten voor mediaconsumptie en laat zien hoe het mediagedrag van Nederlanders zich ontwikkelt. De editie van 2025 toont dat mediagebruik verder digitaliseert en dat apparaten, platforms en content steeds meer met elkaar verweven raken.

Steeds meer mediaconsumptie vindt plaats via mobiele apparaten, streamingdiensten en on-demand platforms. Jongere generaties stimuleren de groei van online video en audio, terwijl oudere doelgroepen vaker een combinatie maken van digitale en traditionele kanalen. Papieren media blijven relevant, maar worden steeds vaker aangevuld met digitale varianten. Een opvallende ontwikkeling is de sterke toename van AI-gebruik. 

Geen grauwe, grijze elektriciteitskastjes meer, maar kleine kunstwerken met dieren, silhouetten en kleurrijke figuren. In het straatbeeld van Eindhoven duiken ze steeds vaker op: beschilderde schakelkasten, gemaakt door kunstenaars in opdracht van de gemeente. Een van de nieuwste en meest opvallende werken is te vinden aan de PSV-laan: daar zijn de kastjes omgetoverd tot kunst met silhouetten van lichamen. Kunstenares Hanneke Wetzer blikt enthousiast terug op het maakproces. 

De provincie Utrecht stelt extra geld beschikbaar, zodat culturele instellingen en festivals meer ruimte hebben om makers en medewerkers een passende beloning te geven voor hun werk. Met deze stap helpt de provincie mee om te zorgen voor Fair Pay en wordt geïnvesteerd in een sterke en toekomstbestendige culturele sector.

Begin januari trok Gayton McKenzie, de Zuid-Afrikaanse minister van Cultuur, de nationale inzending in voor het grootste tweejaarlijkse kunstevenement ter wereld, omdat het te polariserend zou zijn. Het performance- en videokunstwerk ‘Elegy’ van kunstenaar Gabrielle Goliath is een klaagzang voor vrouwen die zijn omgekomen door seksueel of racistisch geweld. In 2015 ontstond dit ter nagedachtenis aan de vermoorde Zuid-Afrikaanse student Ipeleng Moholane. Voor de Biënnale breidde Goliath haar kunstwerk uit met twee verhaallijnen: over de genocide van de Duitsers begin 20e eeuw in hedendaags Namibië en over Gaza. 

Het Zuid-Afrikaanse kunstproject voor de Biënnale van Venetië dat de minister van Cultuur te ver ging, is straks toch in die stad te zien. Het kunstwerk van Goliath is vanaf de opening van de Biënnale op 4 mei drie maanden lang te zien als video-installatie in de Chiesa di Sant’Antonin-kerk in de wijk Castello. Het Zuid-Afrikaanse paviljoen zal leeg blijven.

‘We nemen afscheid van Sora.’ Met deze vijf woorden kondigt OpenAI aan dat de video-app zal verdwijnen. ‘Wat jullie met Sora hebben gemaakt, was belangrijk en we weten dat dit nieuws teleurstellend is’, aldus het bedrijf. De superlatieven waren niet van de lucht toen OpenAI het afgelopen najaar een nieuwe versie van Sora introduceerde. Dankzij het AI-videogereedschap zou creativiteit volgens topman Sam Altman op het punt staan ‘een Cambrische explosie’ door te maken. ‘Daarmee kan de kwaliteit van kunst en entertainment drastisch toenemen’, beloofde hij.

Het heeft er alle schijn van dat de beslissing te stoppen niet primair is ingegeven door gebrek aan tevredenheid bij gebruikers of kritiek van buitenstaanders. De verklaring ligt waarschijnlijk meer in de noodzaak bij OpenAI om tijd-, geld- en energievretende projecten als Sora aan de kant te schuiven. 

Onder invloed van emancipatoire maatschappelijke bewegingen en in navolging van andere kunstdisciplines richt de balletwereld een kritische blik naar binnen. Dat heeft niet alleen invloed op het dagelijks reilen en zeilen, ook de waardering en uitvoeringspraktijk van met name het negentiende-eeuwse repertoire wordt de laatste jaren onder de loep genomen.

De beroemde balletklassieker La Bayadère (1877) ondergaat bij Het Nationale Ballet een gedurfde metamorfose. Decennialang hebben balletliefhebbers zich vergaapt aan de westerse toe-eigening van de Indiase cultuur, door choreograaf Marius Petipa (1818-1910) verbeeld met oriëntaalse blik op ‘krijgers, fakirs en tempeldanseressen’. Maar de Fransman werkte met stereotypen die inmiddels door velen als pijnlijk worden ervaren.

Het Concertgebouw kan voortaan musici weigeren als die betrokken zijn bij onder meer oorlogsmisdaden en genocide. Dit staat in nieuwe richtlijnen die het podium stilzwijgend publiceerde, een paar maanden na protest rond de komst van een Israëlische cantor. 

Dat die kwestie nog altijd gevoelig ligt, blijkt uit het zwijgen van de persafdeling van het Concertgebouw. Die beantwoordt woensdag geen vragen over de nieuwe richtlijnen, die in februari op de website werden geplaatst en waarover The Rights Forum als eerste publiceerde. De woordvoerder van het Concertgebouw wil ook niet zeggen of ze zijn opgesteld vanwege de ophef rond de Israëlische legercantor. ‘Dit zijn nu de richtlijnen, en die zijn voor iedereen superduidelijk.’

Het voortbestaan van het sinds 2012 in Dordrecht gevestigde museum stond sinds begin vorig jaar ernstig op de tocht, omdat het toenmalige kabinet de geldkraan dichtdraaide en ook de gemeente Dordrecht aanvankelijk vanwege een draconische bezuiniginsgopgave af wilde van de jaarlijkse bijdrage van zo’n vier ton. Zonder die twee subsidies zou het museum, dat jaarlijks zo’n 35.000 bezoekers trekt, niet kunnen blijven bestaan. Het museum was zich zelfs al aan het voorbereiden op sluiting.

Maar na een jaar van lobbyen, oneindig bellen, talloze overleggen met ministerie van Onderwijs én - niet onbelangrijk - verkiezingen voor de Tweede Kamer met de winst van onderwijspartij D66 is alles ineens anders. Eerst draaide gemeenteraad al bij door te stellen het museum tóch graag te willen behouden voor de stad, in september nam de Tweede Kamer ook nog een motie van D66 aan die aan het kabinet vroeg om de rijkssubsidie in stand te houden. Dinsdag stemde de Tweede Kamer in met een amendement van SGP en D66. Door die aanpassing aan de onderwijsbegroting blijft de subsidie voor het museum in stand en wordt die zelfs verhoogd van 550.000 naar 945.000 euro.

In een kerk in Maastricht is een skelet gevonden dat mogelijk toebehoort aan de Franse musketier d’Artagnan. De vondst werd gedaan tijdens herstelwerkzaamheden aan de vloer van de Sint-Petrus-en-Pauluskerk in de wijk Wolder. DNA-onderzoek moet uitwijzen of het daadwerkelijk gaat om de historische figuur.

Dat d’Artagnan mogelijk in Maastricht begraven ligt, was al langer bekend. De Franse musketier, voluit Charles de Batz de Castelmore d’Artagnan, sneuvelde op 25 juni 1673 tijdens het beleg van Maastricht door het leger van Lodewijk XIV. Volgens historische bronnen werd hij dodelijk getroffen door een musketkogel bij de Tongersepoort. Omdat het lichaam niet naar Frankrijk werd overgebracht, zou hij in gewijde grond in de buurt van het Franse legerkamp zijn begraven, mogelijk in de dorpskerk van Wolder.

Bovenbouwleerlingen hebben Het paradijs van slapen van auteur Joost Oomen bekroond met de literaire jongerenprijs De Inktaap 2026. Ook genomineerd waren Gebied 19 van Esther Gerritsen en Rouwdouwers van Falun Ellie Koos. Al bij de opening van het programma liet Oomen weten zich vereerd te voelen met de nominatie, juist omdat ‘het publiek nog puur oordeelt en niet vanuit politieke of literaire belangen’. De jonge juryleden prezen zijn werk: ‘De eigenzinnige personages voelden geloofwaardig menselijk aan, en hun ervaringen nodigden ons uit om na te denken over kwetsbaarheid en verlangen.’

Gemeente Meierijstad bereidt een nieuwe overeenkomst voor het cultuurcluster op de Noordkade in Veghel voor. Dit cluster omvat onder andere Theater De Blauwe Kei en jongerencentrum De Kluis. Daarmee zet de gemeente een belangrijke stap naar een duurzame oplossing voor deze belangrijke culturele voorzieningen. Hoewel de huidige huurovereenkomsten tot eind 2032 doorlopen, vinden zowel de gemeente als eigenaar Noordkade Ontwikkeling het belangrijk om nu alvast vooruit te kijken. Zo ontstaat er op tijd duidelijkheid voor alle betrokkenen.

Het tweejarige onderzoeksproject De kunst van impact van het lectoraat Waarde(n)vol Ondernemen in en door de Kunsten verkent hoe we vanuit de cultuursector op een betekenisvollere manier met impact om kunnen gaan. In de kunst- en cultuursector is het begrip impact tegenwoordig wijdverspreid. Maar in de praktijk is het sturen op en aantonen van impact ingewikkeld. Culturele organisaties hebben behoefte aan kwalitatieve methodes die recht doen aan hun manier van werken en aan de impact die ze teweegbrengen bij deelnemers en andere betrokkenen. Deze behoefte is vooral urgent bij cultuurorganisaties en -fondsen die, met kunstprojecten in het sociale domein, een langdurige relatie aangaan met partners en (publieks)deelnemers. 

Samen met een breed consortium van culturele organisaties, brancheverenigingen, ondersteunende instellingen, Rijkscultuurfondsen en private fondsen leggen HKU en Fontys in dit nieuwe onderzoeksproject de basis voor een betekenisvollere benadering van impact voor sociale kunstpraktijken. Er wordt toegewerkt naar kennisproducten die cultuurorganisaties en fondsen kunnen gebruiken om meer impactgericht te werken.

De Alliantie Creatieve Culturele Ondernemers (Alliantie CCO) heeft een brief opgesteld voor minister Letschert (OCW). De Alliantie CCO vraagt aandacht voor de positie van zelfstandige ondernemers in de creatieve culturele sector. De sector heeft grote waarde voor Nederland. Zij inspireert, verbindt en draagt bij aan innovatie en economische ontwikkeling. Deze kracht komt voor een groot deel van zelfstandige ondernemers. Zij ontwikkelen nieuwe concepten, voeren producties uit en zorgen voor vernieuwing. 

De Alliantie CCO constateert dat het huidige beleid steeds sterker inzet op bescherming van makers. Bescherming is belangrijk. Maar de manier waarop dit nu wordt ingevuld, beperkt de ruimte van het ondernemerschap in de sector. Juist in deze context is het belangrijk dat cultuurbeleid ruimte blijft bieden voor zelfstandig ondernemerschap. Bescherming is belangrijk, maar mag ondernemerschap niet verdringen. 

‘Dans kan zoveel meer zijn dan een tutu op een balletschool’, stelt Caroline Harder, directeur van Codarts. ‘Met dans kunnen we van grote betekenis zijn voor een diverse groep mensen.’ Het ontdekken van de brede mogelijkheden van dansonderwijs is dan ook een centraal thema tijdens de eerste regiobijeenkomst van het DansopleidersAkkoord. Ruim tachtig leerkrachten, schoolleiders, vakleerkrachten, beleidsmakers en andere stakeholders komen bijeen om hierover van gedachten te wisselen. Inspirerende sprekers worden afgewisseld met de gelegenheid om zelf te doen en te ontdekken.

Danique Rietveld studeert voor docent dans aan het Lucia Marthas Institute for Performing Arts. Zij ervaart deze dag als een openbaring. ‘Wat ik vandaag heb geleerd, is dat er heel veel mensen zijn die net zo denken over het belang van dans in het onderwijs als ik. Ik hoop dat medestudenten ook naar dit soort dagen komen.’ 

Naar aanleiding van een artikel in de recente uitgave van Boekmanstichting over het UNESCO-advies On(ver)vangbaar: De innovatieve kracht van The culture, reflecteert Simon Mamahit vanuit zijn ervaring als maker in de hiphopscene en als adviseur. Hij kijkt naar hoe begrippen als urban en The culture langzaam hun weg vinden naar beleid. Mahamit ziet een duidelijke lijn in hoe cultuur steeds opnieuw wordt benoemd, beschreven en uiteindelijk langzaam zijn weg vindt naar beleid. 

Dit zijn sporen van één ontwikkeling. Eerst heette dat urban, daarna community arts, daarna The culture, en nu spreken we ook over jongerencultuur, nachtcultuur en erfgoedgemeenschappen. Steeds zijn het pogingen om iets te benoemen dat in de praktijk al aanwezig is.