Blog | Speeltuin

Mijn co-hosts en ik gaan hier allemaal op onze eigen manier mee om. Marjo roert nog een keer door de soep, Maaike zoekt juist even de stilte op en Karima - die dagelijks voor een schoolklas staat - oogt onverstoorbaar en kalm. Zelf veeg ik mijn klamme handjes nog maar eens af aan mijn broek. Als hostingteam hebben we deze bijeenkomst voor onze 'peers' voorbereid. Spannend dus, maar net zoals in de metaforische speeltuin: ik heb ook erg veel zin om te gaan spelen.

De bijeenkomst vindt plaats in de expositieruimte van PARK in Tilburg. Letterlijk tussen de kunst. In het oog springt een sculptuur die mij meteen doet denken aan stel cactussen. Over de vloer loopt een dikke industriële ketting, en achterin bungelt iets aan het plafond dat lijkt op een artistieke variant van gescheurde lakens. Aan de andere zijde van de ruimte staat een bewegende installatie van industrieel restmateriaal. Eigenlijk ook net een speeltuin, behalve dat je nergens aan mag komen omdat het kwetsbaar is. Een speeltuin voor mijn verbeelding dan maar. 

Kring

De ruimte gaf ons vanochtend al direct een uitdaging: een kring maken tussen de sculpturen. 'Circle' is een belangrijke vorm binnen Art of Hosting. In een cirkel is iedereen gelijk, is echte aanwezigheid vanzelfsprekend omdat we elkaar kunnen zien, en voeren we geen gesprek ‘naar voren’, maar spreken we ‘rond’: met elkaar, in plaats van tegen elkaar. Uiteindelijk lukt het ons om - tussen de kunstwerken en cactussen - een vorm te maken die met een beetje verbeelding door kan voor een kring. 

In die kring starten we met een check-in, waarbij we ons laten inspireren door de bijzondere kunstwerken om ons heen. Ze zijn gemaakt door Maartje Korstanje en Vince Donders, wiens werk een fascinatie deelt voor processen en transformatie. Maar wat zo heerlijk is aan kunst: je kunt er eindeloos veel verschillende dingen in zien. We maken dan ook dankbaar gebruik van onze omgeving door deelnemers te vragen aan de hand van een van de kunstwerken toe te lichten hoe ze zich op dit moment voelen en wat hen bezighoudt. 

Eigenaarschap

Daarna duiken we in het thema van de bijeenkomst: eigenaarschap. Dat woord was ooit de kiem voor een blog over vaagtaal, en ook nu duikt het weer op. Samen pogen we er grip op te krijgen, niet door te pinpointen wat het nu precies ís, maar door te kijken naar waar we het herkennen in onze praktijk: als deelnemer én als host. Wat was de situatie, wat gebeurde er, wat deden we, welk effect had dat? We cirkelen eromheen, wisselen uit in tweetallen, viertallen, achttallen zelfs, vertellen elkaar praktijkverhalen en proberen hieruit wijsheden te vangen. Dat lukt ten dele, en tegelijk groeit het besef dat ik zal moeten accepteren dat dit glibberige fenomeen zich nooit helemaal laat vangen. 

Na een creatieve verwerking van de opbrengsten (oftewel de 'oogst') richten we onze blik op onszelf als groep: Wat betekent dit allemaal voor ons, als community in wording? We reflecteren op de ochtend, delen met elkaar wat ons raakt en formuleren aanbevelingen voor onszelf. Dat klinkt vanzelfsprekend en gemakkelijk, maar is in de praktijk nog niet zo eenvoudig vast te grijpen. Desondanks doen we allen dapper een poging. 

Samen bewegen

Voor mij voelt iedere bijeenkomst rondom Art of Hosting vertrouwd maar toch ‘nieuw’, experimenteel. Onzeker en ontdekkend. Aan het eind van de middag ben ik moe maar voldaan van het spelen in deze speeltuin. In de zandbak hebben we geëxperimenteerd met kasteeltjes bouwen, zonder dat het blijvend hoeft te zijn. Onze schommel had een eerste zetje nodig, maar samen vonden we een ritme. We klommen in het klimrek en namen risico's, hingen soms even ondersteboven, en namen allemaal onze eigen route omhoog. Samen zocht we balans op de wip; de beweging van de één als katalysator voor beweging van de ander. De trampoline hielp ons even wat verder weg te kunnen kijken, en ook weer zacht te landen. Soms voelden we ons als in zo'n draaimolen waar je duizelig en gedesoriënteerd uitkomt. Gelukkig hoort verwarring bij verdiepend leren. 

Maar het meest interessante gebeurt, zoals altijd, tússen de toestellen: We ontdekken hoe we samen bewegen: wanneer we springen, wanneer we afstemmen, wanneer we verdwalen en wanneer we samen iets bouwen. Ik denk terug aan het begin van de bijeenkomst, toen ik nog een beetje onzeker bovenaan de glijbaan stond. Soms moet je gewoon gáán, en daarmee anderen uitnodigen dat ook te doen.